شهدا در امتداد این مسیر

بارها زمین خوردند

و این زمین خوردن، آنها را از رفتن باز نداشت

که کسانی که با پای وظیفه حرکت کنند

زوالی در جسم و جانشان نیست

عجب از آنانی

که نام حسین (ع) را با عطش آمیخته از شهوت میبرند

و در انتظار آرزوهای خام دنیایی شان میسوزند

و هنوز به پاهای از زانو بریده شده شان نمی نگرند

که آنان را از رسیدن به قافله تاریخ سازان بازداشته

و الهی العفو را با چرخش از مواضع دنیوی شان همراه نمی کنند

و هنوز در ظاهر اسلام

که در نام اسلام هم مانده اند

و در طبل حسینی میزنند به شانه عزا

که اینان منتظران نیستند

اینان انتظار آمدن مولا را ندارند

که منتظر ذبح عظیم تری هستند

 

الهی عفوک بذنوب ٍ عظیم