روزهای این دنیا،از گدشته تا حال،انسان را صدا می زنند

انگار فردی بنام ایام،در پشت سر ما ایستاده است و با آمدن هر تاریخی

،از پشت سر

،با صدایی همراه با خروش لحظه های سالهای گذشته ای که با این تاریخ بوده اند مارا به یادآوری فرمان می دهد

مثلا می گوید:پارسال 10 محرم کجا بودی؟

و همه ی حوادث 10 محرم گذشته را در عرض یک دم و با تمام فریم های آرشیوی ،بر روی پرده ی ذهنت اکران می کند

این خاصیت ایام است که در قرآن چنین بیان میشود:

و لقد ارسلنا موسی بآیاتنا ان اخرج قومک من الظلمات الی النور و ذکرهم بایام الله ان فی ذلک لآیات لکل صبار شکور

نشانه ها همیشه چیزی نیست که از آسمان بیاید یا از دل زمین

که اگر هم بیاید نشانه های اکبر است

ولی نشانه هایی در زندگی هر فردی وجود دارد که این نشانه ها همگی یادآور الطاف خداوندی است و اینکه ما را یاد آور میشوند که در چه جاهایی از زندگانیمان کار به بن بست خورده بود ولی نیرویی از جایی که ما گمان نمی کردیم ما را نجات داد

 هر کدام از ما دارای چنین ایام الله ای هستیم فقط تذکر برای یادآوری اش لازم است

یکبار دیگر میشود این تقویم شخصی را بررسی کرد و در جاهایی از این تقویم لب گزید و در جاهایی از شدت شکر به سجده افتاد و مثلا گفت

الحمدلله الذی جعل رزقی فی یده و لم یجعله ف ایدی الناس
ستایش خدایی را که قرار داد روزی مرا در دست خودش و نگذاشت آن را در دست مردمان

 

الحمدلله الذی ستر عیوبی عورتی و لم یفضحنی بین الناس.
ستایش خدای را که پوشاند عیبهایم  را و رسوا نگردانید مرا در میان مردمان