داستان دلشکستن ها همیشه از همین نقطه شروع میشه

یه تیکه از دلمون رو

ناقابل

میسپریم دست کسی که موندنی نیست

بعد از یه مدت که دیگه بهش عادت کردیم

یه روز صبح بلند میشیم و میبینیم

جا تره و بچه نیست

همین میشه که تا یه مدتی از نبود طرف احساس خلا میکنیم و

احساس خالی بودنِ یه فقره انسان ته دلمون رو داریم

و تا یه مدت زندگی بهمون سخت میگذره(البته آزمایشات نشون داده که بعضی مواقع این درد تا سالها ادامه پیدا میکنه)

نتیجه اخلاقی:زمین دل رو به کسی اجاره بدید که اگه مهمان دو روزه ی دلمون به هر دلیلی یه روز مجبور شد و رفت،خوذ صاحاب ملک یه بهترش رو بیاره و بذاره جاش تا احساس بد که هیچ،احساس ارزشمندتر شدن بهمون دست بده.

یادمون نره که صاحاب ملک دل،کسی دیگه است.