گاهی باید نوشت

گاهی نباید نوشت تا زندگی کرد

این روزها میل نوشتن بسیار دارم

آنقدر که به قول سهراب دچار سندروم حمله ی واژه به فکّ شاعرشده ام

اما فعلا و تا اطلاع ثانوی،نوشته ها را میخواهم زندگی کنم تا بشود روی نوشته ها فکر کرد و تا بشود تعمیم،ترمیم و یا تعویض افکار را با کیقیت بیشتری دنبال کرد.

و نوشته ها چیزی نیستند جز خراش زخم های روزگار و وول خوردن گهگاهِ مایع لیز احساس و ترکیدنِ روزانه ی حبابهای آرزو و جوانه های ریشه دارِ باور

و خدا رو شکر هنوز اینجا آسمان آبی ست...